140 - سؤال : هرگاه كسى در بين قرائت ، شك كند كه حرفى را درست از مخرج ادا كرده است يا نه ، وآن شخص وسواس هم داشته باشد ، آيا اعاده آن كلمه ضرور است يا نه ؟ جواب : وسواسى وكثير الشك ، شك أو اعتبار ندارد ، بنا را بر صحت مىگذارد . 141 - سؤال : هرگاه كسى در بين نماز ، قصد خروج از نماز كند ، يا ترديد كند كه آيا نماز را بر هم زنم يا نه ، اما مبطل به عمل نياورده باشد ، آيا در اين صورت نماز أو صحيح است يا نه ؟ جواب : اظهر عدم بطلان است وأحوط اتمام با اعاده است . 142 - سؤال : هرگاه كلمه‌اى را مصلى خواسته باشد كه در نماز اعاده كند ، هرگاه آن كلمه " لا " نافيه يا " غير " داشته باشد ، آن كلمه را با " لا " و " غير " اعاده كند ، يا بدون هر دو ؟ جواب : اگر به نحوى باشد كه با قواعد عربيت منافاة نداشته باشد ضرر ندارد ، مثلا هرگاه در " غير المغضوب " تشكيك در " ضاد " كرده وخواهد لفظ " المغضوب " را اعاده كند ، لازم مىآيد وقف به حركت در كلمه " غير " . پس أولى اين است كه لفظ " غير " را هم منضم كند . 143 - سؤال : هرگاه كسى عوام است ، تقليد نكرده است به كسى ومعنى تقليد را هم نمىداند ، نماز أو چه صورت دارد ؟ جواب : هرگاه به گوش أو خورد است كه واجب است هر كسى يا مجتهد يا مقلد باشد وبه اين فكر افتاده است وكوتاهى كرده است ، عبادات أو باطل است ، هر چند درست هم كرده باشد وهرگاه غافل بالمرة است وچنين مىدانسته كه دين خدا به غير آن نيست كه كرده است بر أو معصيتي نيست وهرگاه عبادت أو هم درست بر اتفاق بوده ، قضائي بر أو لازم نيست واما اگر غلط كرده باشد قضاى آن را بكند . 144 - سؤال : كسى كه نمازش را به تيمم بكند به نيت ادا ، آيا در خارج وقت ، قضا مىخواهد يا نه ؟ جواب : هر گاه تقصيري نكرده ، قضائي لازم نيست .